Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ferdynand Meisner (1809–1892)

Właściciel Fabryki Maszyn i Narzędzi Rolniczych w Lublinie

 

Spis treści

[RozwińZwiń]

Pochodzenie

Urodził się w 1809 roku w Lublinie jako syn Jana Meisnera i Zuzanny Wagner.

Edukacja

Ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie.

Działalność wojskowo-polityczna

Należał do Sprzysiężenia Piotra Wysockiego. W stopniu porucznika brał udział w powstaniu listopadowym. Został odznaczony krzyżem Virtuti Militari. Jako uczestnik nocy listopadowej, w 1832 roku został zaocznie skazany przez władze carskie na karę śmierci przez powieszenie.

Działalność gospodarcza

Po upadku powstania udał się na emigrację. W Belgii i we Francji pracował jako robotnik w fabrykach, gdzie nauczył się mechaniki i ślusarstwa. Dorobił się majątku i został nawet właścicielem fabryki w Dijon (Francja). Do kraju wrócił pod koniec 1855 roku. Pieniądze, które zarobił na emigracji, umożliwiły mu podjęcie działalności gospodarczej w rodzinnym mieście. W 1860 roku uruchomił w Lublinie fabrykę maszyn i narzędzi rolniczych. Produkując ponad 16 różnych maszyn i urządzeń rolniczych, fabryka specjalizowała się głównie w wytwarzaniu żniwiarek, młocarni, sieczkarni, maneży, siewników i pługów. Produkował również żniwiarki własnej konstrukcji, tzw. Lublinianki. Była to żniwiarka Buckeya, udoskonalona i zmodernizowana przez Meisnera1.

Zmarł 3 kwietnia 1892 roku, został pochowany na cmentarzu ewangelickim w Lublinie.

Rodzina

Pierwszą żoną Meisnera była Francuzka, z którą się rozwiódł. Po raz drugi ożenił się po powrocie z emigracji do kraju z Florentyną Prażmowską. Dzieci nie pozostawił2.

 

Opracował Arkadiusz Król
Redakcja: Monika Śliwińska

 

Przypisy

1 Bronisław Mikulec, Z dziejów przemysłu maszyn i narzędzi w Lublinie, Folia Societatis Scientiarum Lublinensis 1986, vol. 28, s. 74.
2 Tadeusz Radzik, Adam Witusik, Jan Ziółek, Słownik biograficzny miasta Lublina, t. 2, Lublin 1996, s. 161–163.

 

 

Literatura

Bronisław Mikulec, Z dziejów przemysłu maszyn i narzędzi w Lublinie, Folia Societatis Scientiarum Lublinensis 1986, vol. 28.
Tadeusz Radzik, Adam Witusik, Jan Ziółek, Słownik biograficzny miasta Lublina, t. 2, Lublin 1996.