Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Dziedzictwo kulturowe

Na materialne dziedzictwo kulturowe miejscowości, w której żyjemy składa się cały dorobek materialny wszystkich pokoleń, jakie zamieszkiwały to miejsce. Są to zarówno układy przestrzenne miejscowości, jak też powstałe przez stulecia budowle i zastosowane w nich rozwiązania architektoniczne. Fundamentalne podstawy do opisu dziedzictwa kulturowego stwarza tzw. „Karta dziedzictwa kulturowego miejscowości”. We wstępie do tego dokumentu napisano:

„Zmieniająca się rzeczywistość społeczna i ekonomiczna, idące za tym zewnętrzne
i wewnętrzne przeobrażenia kraju, zmiany ustrojowe- głód demokracji, często rozumiany
i realizowany jako nieograniczona swoboda działań, wolny rynek gospodarczy i pragnienie nadrobienia straconych dziesięcioleci- stwarzają poważne niebezpieczeństwo dla dziedzictwa kulturowego; można je nawet nazwać lawinowym procesem zagrożeń dla wszystkich składników tego dziedzictwa. Rozległość zjawiska, obejmującego szczeble lokalne, regionalne i krajowe, godzi przede wszystkim w tożsamość wspólnotową i narodową przez powszechny zalew kosmopolityzmu treści, formy i funkcji. W sposób szczególny grozi to zagładą tych wszystkich elementów, które tworzą lub powinny tworzyć zabytkowy, trwały zasób dziedzictwa kulturowego narodu. […]

Zasadą naczelną Karty jest ogarnięcie całości zagadnień zasobu dziedzictwa kulturowego danej miejscowości w jej granicach administracyjnych (…). Ta „całostka historycznego środowiska kulturowego”, kształtowanego do połowy XX w. (na ogół przez kilkaset lat), wydaje się najwłaściwsza do wyróżnienia i przyjęcia jako jednostka „miary” środowiska kulturowego. Zasadą proponowanego systemu ewidencji jest wspomniana całościowość ujęcia zwracająca taką samą uwagę zarówno na kształt sylwety miejscowości czy jej historyczny ustrój gruntowy, jak też jej historyczny zapis, tradycje (tzw. wartości niematerialne), aż o materialny zbiór bogactw dziedzictwa kulturowego, zbadanego i nie zbadanego, istniejącego i nie istniejącego, potwierdzonego źródłami- od archeologii po tzw. zabytki ruchome i nieruchome (te ostatnie rozumiane również w skali całych układów urbanistycznych i ruralistycznych).
 

Warto przeczytać:

http://www.kulturaihistoria.umcs.lublin.pl/nr3/artykuly/a_stepnik.html

Spis treści

[RozwińZwiń]

Literatura

Studia i materiały. Ochrona zabytkowego krajobrazu kulturowego. Ogólnopolski program Ministerstwa Kultury i Sztuki, „Krajobrazy” 1998, nr 18 (30), s. 17.