Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Drukarnia Stanisława Krasuńskiego w Lublinie (1661-1667)

Ostatnim właścicielem prowadzącym drukarnię założoną w Lublinie przez Pawła Konrada był Stanisław Krasuński. Najważniejszym z wydanych przez niego druków była „Morska nawigacja do Lubeka” Borzymowskiego. Krasuński używał już bardzo zniszczonych czcionek, co niekorzystnie odbiło się na jakości jego druków.

 

 

Spis treści

[RozwińZwiń]

STANISŁAW KRASUŃSKI (? – 1667)

O życiu Stanisława Krasuńskiego niewiele wiadomo ponad to, że w latach 1661 – 1667 był ostatnim właścicielem dawnej Drukarni Pawła Konrada. Zmarł najprawdopodobniej w 1667 roku.

 

DZIAŁALNOŚĆ DRUKARNI ST. KRASUŃSKIEGO

Stanisław Krasuński odkupił w roku 1661 od wdowy po Janie Wieczorkowiczu dawną Drukarnię Pawła Konrada. Prowadził ją w latach 1661 – 1667 wydając w tym czasie 8 druków. Na szczególną uwagę zasługuje wydana w 1662 roku „Morska nawigacja do Lubeka” Marcina Borzymowskiego. Był to pierwszy utwór marynistyczny w literaturze polskiej. [1]

>>> czytaj więcej o „Morskiej nawigacji do Lubeki”

 

 

OCENA POZIOMU PUBLIKACJI DRUKARNI LUBELSKIEJ (TZW. KONRADOWEJ) DZIAŁAJĄCEJ W LATACH 1630 – 1667

 

Irena Dziok - Strelnik wystawia produkcji oficyny założonej przez Pawła Konrada następującą ocenę:

Podstawą składu drukarskiego lubelskiej oficyny były czcionki gotyckie stosowane w Polsce jako pismo tekstowe bardzo długo – nawet jeszcze w połowie wieku XVII. Czcionek łacińskich używano do druku kart tytułowych, dedykacji, tytułów rozdziałów, żywej paginy, cytatów łacińskich i polskich, paginacji oraz przypisów na marginesach. Dedykacje, przypisy i oznaczenie stron drukowano wyłącznie kursywą, często też stosowano to pismo przy cytatach, żywej paginie i przy tytułach rozdziałów. Uprzywilejowanym formatem był format 4˚, wyjątkowo stosowano format folio oraz formaty małe (np. przy kalendarzach – prawdopodobnie 16˚). Niezbyt staranne wykonanie druków obniżało ich wartość typograficzną, nie pomagało stosowanie ładnych winietek znajdujących się w zasobie drukarskim oficyny. Za czasów Wieczorkowicza i Krasuńskiego jakość wykonania poprawiła się – ale czcionki są już wyraźnie zużyte, zatarte. [2]

 

 

Opracował Tomasz Pietrasiewicz
Redakcja: Alicja Magiera, Agnieszka Wiśniewska

 

 

Przypisy

[1] Maria Juda., Krasuński Stanisław, [w:] Drukarze Dawnej Polski od XV-XVIII, red. Jan Pirożyński, t.. 1, cz. 2,  Kraków 2000, s. 352-353.

[2] Irena Strelnikowa, Drukarstwo lubelskie w XVI i XVII wieku,  „Bibliotekarz lubelski”, R. 16, 1971, nr 3/4, s. 24-26.

 

 

Literatura

Juda Maria, Krasuński Stanisław, [w:] Drukarze Dawnej Polski od XV-XVIII, red. Jan Pirożyński, t. 1, cz. 2, Kraków 2000.

Strelnikowa Irena, Drukarstwo lubelskie w XVI i XVII wieku, „Bibliotekarz lubelski” 1971, R. 16, nr 3/4.