Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Dolna Panny Marii 34 w Lublinie

Historia nieruchomości zlokalizowanej w Lublinie przy ulicy Dolnej Panny Marii 34.

Spis treści

[RozwińZwiń]

LokalizacjaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Numer hipoteczny: 1086

Numer przed 1939: Dolna Panny Marii 34/Rusałka

Numer obecny: obecnie nie istnieje

FunkcjeBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Budynek pełnił funkcję mieszkalną i handlową. W 1940 roku na terenie nieruchomości istniały zakład cukierniczy, sklep spożywczy i sklep z wyrobami cukierniczymi.

KalendariumBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

sierpień 1928 – rozpoczęcie użytkowania budynków

1935 – remont

10 października 1936 – sporządzenie Ankiety

16 lipca 1940 – Karta realności

1 kwietnia 1941 – nieruchomość stanowi własność Józefa Tosika

18 marca 1942 – protokół z oględzin nieruchomości

27 maja 1942 – zarządzenie rozbiórki oficyny mieszkalnej

1 czerwca 1942 – prośba Wojciecha Drozda o ograniczenie zakresu rozbiórki oficyny mieszkalnej

26 sierpnia 1942 – podanie dawnych właścicieli o wstrzymanie rozbiórki oficyny

17 czerwca 1943 – prośba lokatorki o wydanie właścicielowi budynku nakazu jego wyremontowania

28 maja 1946 – prośba lokatorów o komisyjne stwierdzenie złego stanu budynku mieszkalnego

5 czerwca 1946 – oględziny nieruchomości

14 czerwca 1946 – nakaz przeprowadzenia robót budowlanych

30 września 1946 – zaświadczenie o złym stanie zachowania mieszkania nr 3

6 listopada 1946 – zaświadczenie o złym stanie zachowania mieszkania nr 4

2 czerwca 1947 – prośba lokatorów o możliwość przeprowadzenia remontu budynku na własną rękę

HistoriaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Ankieta z 1936 roku na terenie nieruchomości wymienia dom mieszkalny zbudowany z opoki, ceglaną oficynę mieszkalną i komórki. Nieruchomość należała wówczas do małżeństwa Jacukiewiczów. W 1941 roku, wraz z przejęciem nieruchomości przez Józefa Tosika pojawiły się problemy w związku ze zmianami, jakie wprowadził Tosik na terenie nieruchomości.

W piśmie jednego z lokatorów – Wojciecha Drozda czytamy, że w porozumieniu z dawnymi właścicielami nabył on prawo do użytkowania pokoju na piętrze parterowej oficyny aż do 1961 roku, który to pobyt został z góry opłacony. Nowy właściciel, mimo to, zaplanował rozbiórkę oficyny. Dawni właściciele, dokonując sprzedaży majątku w 1941 roku, zastrzegli sobie prawo do korzystania z piętrowego i parterowego budynku, prawo do korzystania z przejścia i dojazdu do oficyn i prawo do korzystania z dwóch komórek, studni, ustępów i strychu przez dwadzieścia lat od daty sprzedaży nieruchomości. Mimo tych zastrzeżeń Józef Tosik rozebrał komórki i przystąpił do rozbierania oficyny (na okres 20 lat wydzierżawionej Wojciechowi Drozdowi i jego żonie).

Wobec takiego stanu rzeczy 26 sierpnia 1943 roku dawni właściciele wnieśli o wstrzymanie rozbiórki oficyny.

Stan zachowania budynku pogarszał się od lat 40. XX wieku. Lokatorzy zgłaszali potrzebę remontu kolejnych mieszkań, jednak nowy właściciel nie podjął się przeprowadzenia prac remontowych. 2 czerwca 1947 roku lokatorzy zwrócili się do Inspekcji Budownictwa z prośbą o możliwość przeprowadzenia remontu własnym sumptem. Podanie rozpatrzono pozytywnie. Lokatorzy Wiktor Tkaczyk, Henryk Kozłowski i Ludwik Tomasik wyremontowali budynek przedstawiając następnie rachunki opiewające łącznie na 18 tysięcy złotych, będące podstawą do rozliczenia w Wydziale Finansowym Zarządu Miejskiego w Lublinie.

MieszkańcyBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Właściciele

Stefan Jacukiewicz, syn Stanisława i Katarzyny, ur. 20 sierpnia 1888, wyznanie kat.

Dozorca:Jan Balicki

Mieszkańcy nieruchomości wg zawodu w 1940 roku

Pracownicy umysłowi 1 (na piętrze), 1 (na poddaszu), 2 (w budynku frontowym).

Robotnicy 4 (na parterze), 3 (na piętrze), 1 (na poddaszu), 5 (w suterenie), 10 (w budynku frontowym), 3 (w oficynie).

Kupcy i przemysłowcy 1 (na parterze), 1 (na piętrze), 2 (w budynku frontowym).

Rzemieślnicy 1 (na parterze), 1 (na piętrze), 2 (w budynku frontowym).

Lokatorzy według wyznania, płci i wieku w 1940 roku

Ogólna ilość mieszkańców 66

Chrześcijan 66

Mężczyzn 14

Kobiet 18

Dzieci do lat 6 włącznie 6

Dzieci do lat 7-18 włącznie 28

OpisBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Dom mieszkalny z oficyną, murowany z kamienia i cegły, przekryty blachą. Budynek frontowy i oficyna dwukondygnacyjne. Dwie mniejsze oficyny jednokondygnacyjne, murowane, przekryte papą, trzy pomieszczenia gospodarcze i ustęp wykonane z drewna, przekryte papą.

LiteraturaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Akta nieruchomości położonej w Lublinie przy ul. Dolnej Panny Marii 34, APL, sygn. 951.