Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Dariusz Wójcik

Ur. 9 kwietnia 1961 w Chełmie Lubelskim. Pseudonim D. A. W. 1980 – 81 studiował na Politechnice Lubelskiej, 1983 – 90 filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. 1980-82 członek Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1982 w Konfederacji Polski Niepodległej, od 1984 członek Rady Politycznej, od 1989 Prezydium Rady politycznej KPN. Od 1991 poseł KPN (następnie Porozumienia Prawicy/KPN), 1997 – 2001 w Klubie Parlamentarnym Akcji Wyborczej Solidarność; 1991 – 93 wicemarszałek Sejmu. 1990 – 91 radny i wiceprzewodniczący Rady Miejskiej Lublina, 1998 – 2002 radny Sejmiku Samorządowego Województwa Lubelskiego.

 

Jesienią 1980 na Politechnice lubelskiej założył z m.in. Krzysztofem Ziębą, Markiem Gromaszkiem i Włodzimierzem Czwórnogiem Niezależne Zrzeszenie Studentów, był członkiem Komisji Uczelnianej NZS.
13 grudnia 1981 został przewodniczącym jednodniowego komitetu Akcji Czynnego Oporu. NZS próbowało zareagować na wprowadzenie stanu wojennego, a jednš z form protestu był strajk studentów przygotowany przez Komitet. Strajk upadł po kilku godzinach. Wieczorem w jednym z akademików Politechniki Lubelskiej członkowie Komitetu oraz szefowie NSZ utworzyli punkt koordynacyjny, który był miejscem kontaktu opozycji lubelskiej i zakładów pracy z podziemnymi strukturami Regionu Środkowo – Wschodniego NSZZ „Solidarność”. W nocy z 13 na 14 grudnia członkowie punktu przygotowali pierwszy numer biuletynu regionalnej „Solidarności”, który był kolportowany w mieście 14 grudnia. Wójcik uczestniczył także w spotkaniach Duszpasterstwa Akademickiego w kościele Św. Barbary i pomagał w pracach Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i Ich Rodzinom, którego opiekunem w Lublinie był o. Wacław Oszajca. Roznoszšc paczki z pomocą charytatywną, trafił do domów internowanych członków Konfederacji Polski Niepodległej – Andrzeja Olszewskiego i Cezarego Wacha. Zainteresował się programem KPN, szczególnie Rewolucją bez rewolucji Leszka Moczulskiego. Wstąpił do Konfederacji w listopadzie 1982.
Wiosną 1983 został członkiem Kierownictwa Akcji Bieżącej KPN Obszaru Lubelskiego. Jako osoba młoda i nowa w opozycji nie był z początku identyfikowany przez Służbę Bezpieczeństwa. Pozwoliło mu to na zbudowanie silnych struktur KPN na Lubelszczyźnie i założenie kilku drukarń. W 1984 roku wydawał pismo lubelskiej KPN „Victoria”, w latach 1985 – 87 „Pobudkę” (dla zmylenia SB firmowanš jako pismo świętokrzyskiej KPN), pismo NZS „Goniec” oraz kwartalnik społeczno – polityczny „Profil”.
Wraz z Jerzym Frąckiewiczem i Pawłem Drzewickim rozwinął sieć kolportażu. Stworzonymi przez nich kanałami do 1989 roku rozprowadzano pisma KPN, prasę solidarnościową i studencką oraz publikacje Niezależnej Oficyny Wydawniczej NOWA.
W 1984 roku został wybrany delegatem na II Kongres KPN, a w jego trakcie – członkiem Rady Politycznej partii. W marcu 1985 aresztowano go razem z innymi osobami z kierownictwa Konfederacji. W kwietniu 1986, sądzony w tzw. II procesie KPN razem z Krzysztofem Królem, Moczulskim, Adamem Słomką i Andrzejem Szomańskim, został skazany na 2 lata więzienia. Po amnestii, we wrzesniu 1986 znalazł się na wolności.
W tym samym roku wrócił na studia. W 1987 roku reaktywował NZS na Katolickim uniwersytecie Lubelskim. 11 listopada 1987 poprowadził pierwszą od czterech lat demonstrację w Lublinie – spod kościoła Św. Barbary na plac Litewski, w której uczestniczyło kilka tysięcy osób.
 
 
Tomasz Gajowniczek
 

 

 
Biogram pochodzi ze Słownika opozycji PRL 1956-1989  wydanego przez Ośrodek Karta
 

 

 

Zdjęcia

Audio

Historie mówione

Słowa kluczowe