Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Animacja teatralna

Sposoby animacji na pograniczu edukacji i teatru we Włoszech.

Spis treści

[RozwińZwiń]

Geneza

Inspiracją do podjęcia wspólnych działań przez ludzi teatru i szkoły stała się animacja jako styl pracy francuskich domów kultury. Włoskim „ojcom” animacji przypadła do gustu szczególnie animacja pobudzająca (animacja twórcza). Ma ona miejsce w grupie, w której do głosu dochodzą jej spontaniczne zdolnosci nowatorskie i twórcze.

Innowacyjnością w tworzeniu kultury nowych środowisk wyróżniali się członkowie ruchu odnowy nauczania (MCE – II Movimento di Cooperazione Educativa), działający głównie wśród nauczycieli Piemontu – Turyn (należał do nich także Franco Passatore, który razem z Silvio Destefanis'em powołał grupę nauczycieli-animatorów o nazwie „Teatro-Gioco-Vita”, tzn „Teatr– Zabawa-Życie”). Wzorując się na pracy Celestyna Freinet'a, zaczęli wykorzystywać grę i zabawę w nauczaniu, popartą wczęśniejszą obserwacją dziecka, która miała pomóc wybrać odpowiednią metodę pracy.

W 1967 roku w Ivrea miało miejsce pierwsze spotkanie na skalę ogólnowłoską, poświęcone awangardzie i alternatywie teatralnej. Czerpiąc z osiagnięć awangardy teatralnej aktorzy (m.in. Giuliano Scabia) i reżyserzy teatru miejskiego w turynie (Teatro Stabile) rozpoczęli współpracę z nauczycielami szkół (nie istniały wówczas żadne domy kultury), proponując zajęcia teatralne z dziećmi. Wydawało się, że poprzez nie najłatwiej będzie dotrzeć do szerszych kręgów wielkomiejskich. W ten sposób kształtował się teatr wspólnego uczestnictwa w zabawie.

Animacja teatralna

W 1968 roku na VI Międzynarodowym Festiwalu Teatru dla Dzieci w Wenecji swoje działania teatralne zaprezentowali Remo Rostagno i Sergio Liberovici. Rok wcześniej R. Rostagno (wychowawca klasy) i S. Liberovici (nauczyciel muzyki) rozpoczęli z uczniami swojej klasy w małym miasteczku podturyńskim – Beinasco - „dochodzenie” na temat historii miasteczka i jego mieszkańców (rodzin). Rostagno, należący do ruchu odnowy nauczania, wykorzystał w swojej pracy wiadomości o technikach freinetowskich. Na prace składały się trzy etapy:

1. rejestracja w fotografii najważniejszych elementów życia miasteczka i jego przemian (równolegle do nauki podstaw fotografowania);

2. dyskusja o zebranych materiałach (rejestracja komentarzy z użyciem magnetofonu);

3. skomponowanie z wybranych fotografii wystawy o Beinasco.

Podczas dyskusji nad formułą wystawy pojawia się propozycja zrobienia przedstawienia, tzn. szeregu scenek komentujących na bieżąco prezentowane fotogramy. W ten sposób planowana praca przedłuża się o kolejny etap – teatralny. Spektakl powstaje w wykorzystaniem zapisanych dialogów chłopców, poezji i zabiegów udramatyzowania. Po zaprezentowaniu przedstawienia na VI Międzynarodowym Festiwalu Teatru dla Dzieci rozpoczęła się kariera animacji teatralnej.

Ten kierunek działań kulturotwórczych w teorii upatrywany był jako kontynuacja:

- modelu teatru „agitacyjno-propagandowego” lat dwudziestych (głównie niemieckiego, koncepcji B. Brechta na temat teatru epickiego i jego edukacyjno-rozrywkowej funkcji);

- pogladów W. Benjamina zawartych w pracy z 1923 roku pt. „Program dla teatru proletariackiego dla dzieci” (obranie środowiska dziecięcego, w tym szkoły za miejsce pracy kulturalnej);

- prace J. Moreno o psychodramie (docenienie wartości pracy pedagogicznej stosującej środki teatralne).

Z czasem animacja staje się zinstytucjonalizowaną formą pracy kulturalnej i kształtuje się nowa grupa zawodowa: animatorzy.

 

Oprac. Monika Krzykała


Literatura

Lewicki T., Fenomen animacji. O praktyce i teoriach działalności społecznej, kulturalnej i wychowawczej we Włoszech – cz.1, "Problemy opiekuńczo-wychowawcze", 1993.

Słowa kluczowe