04.11.2013

04.11.2013 - 31.12.2013

Film "Twarze nieistniejącego miasta"

Film dokumentalny w reżyserii Nataszy Ziółkowskiej-Kurczuk.

Inspiracją do powstania filmu "Twarze nieistniejącego miasta" była kolekcja szklanych negatywów odnaleziona w kamienicy przy Rynku 4 i w czerwcu 2012 roku przekazana do Ośrodka „Brama Grodzka – Teatr NN”. W filmie wykorzystano odbitki wykonane z ponad 60 wybranych negatywów oraz ponad 800 płyt szklanych. Bohaterami opowieści są utrwaleni na fotografiach dawni mieszkańcy miasta.

 

Film wyreżyserowała Natasza Ziółkowska-Kurczuk, autorem zdjęć był Paweł Banasiak. W roli fotografa wystąpił Marcin Sudziński, związany z Ośrodkiem Brama Grodzka – Teatr NN, zaś muzykę skomponował Paweł Romańczuk – lider wrocławskiego zespołu Małe Instrumenty, nominowanego w zeszłym roku do nagrody Paszporty "Polityki" w kategorii „Muzyka popularna”. Film jest koprodukcją Telewizyjnej Agencji Producenckiej Alter Ego oraz Ośrodka Brama Grodzka - Teatr NN. Produkcja została wsparta finansowo przez Lubelski Fundusz Filmowy.

 

Twórcy filmu:
Scenariusz: Natasza Ziółkowska-Kurczuk, Róża Wnuk
Reżyseria: Natasza Ziółkowska-Kurczuk
Zdjęcia: Paweł Banasiak
Muzyka: Paweł Romańczuk
Montaż: Tadeusz Sosnowski
Animacja: Joanna Polak
Wykonanie muzyki: zespół Małe Instrumenty.

 

>>> Obejrzyj zwiastun filmu
http://www.youtube.com/watch?v=g2bpwrwzQQc&feature=youtu.be

 

 

Premiera filmu, z udziałem twórców, odbyła się w dniu 4 listopada 2013 roku w Ośrodku "Brama Grodzka - Teatr NN".
>>> czytaj więcej w Kalendarium Ośrodka "Brama Grodzka - Teatr NN".

 

Kolejna projekcja filmu odbyła się 28 listopada 2013 roku w gmachu Telewizji Lublin. Projekcja była połączona z koncertem zespołu "Małe instrumenty".

 

Film był pokazywany w czasie spotkań w instytucjach kultury, m.in. w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej im. H. Łopacińskiego w Lublinie, OSM Batory w Otwocku a także podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmu Artystycznego "Na linii czasu" w Lublinie oraz 10. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego "Żydowskie Motywy" w Warszawie.

 

 

Film „Twarze nieistniejącego miasta” jest swego rodzaju artystycznym, estetycznym i medialnym eksperymentem. Bazując na dokumentalnej materii szklanych negatywów i fotografii, otwiera przestrzeń prawdopodobnych codziennych zdarzeń i relacji między ludźmi, którzy  na tych  zdjęciach zostali uwiecznieni.

 

Materią filmu są negatywy z kolekcji liczącej ponad 2700 sztuk, które zostały przekazane Ośrodkowi Brama Grodzka – Teatr NN w Lublinie. Kolekcja  stanowi ewenement światowej skali. Są to bowiem fotografie nigdzie dotąd nie publikowane. Stanowią świadectwo życia mieszkańców polsko-żydowskiego Lublina w okresie międzywojennym.

Czytaj więcej >>> o kolekcji szklanych negatywów www.negatywy.teatrnn.pl

 

 

Konstrukcja filmu jest prosta i czytelna. Bazuje na samej materii fotografii. Narracja filmu również odwołuje się do procesu pracy tradycyjnego fotografa. W tym filmie łączymy jednak technikę dawną, opartą na skomplikowanym procesie chemicznym z nowoczesną techniką przy użyciu komputera. Szczególnie istotne jest to przy dwuwymiarowych animacjach rysunkowych i przy montażu filmowym.

 

Być może taki film  jest jedną z niewielu rzeczy, jakie dla mieszkańców dawnego polsko-żydowskiego Lublina możemy dziś zrobić. Za pomocą środków filmowych możemy chociaż pozornie na chwilę przywrócić ich do życia, przywrócić pamięć o ich istnieniu, pokazać ich twarze, ich sylwetki, ich życie, które zostało utrwalone przez nieznanego na razie (trwają poszukiwania) fotografa. To przywracanie pamięci jest jednak również istotne dla współczesnych, szczególnie najmłodszych, mieszkańców miasta, aby mogli odkrywać tożsamość miejsca, w którym żyją. Jest to szczególnie ważne w roku, kiedy obchodzimy 70 rocznicę zagłady lubelskich Żydów. Ludzie z fotografii „przemówią” do nas za pomocą montażu obrazu i dźwięku, subtelnej inscenizacji, a także płaskiej animacji rysunkowej. To negatywy i fotografie są  materią tego filmu, która decyduje o jego specyficznej, oryginalnej estetyce, konstytuuje nacechowany symbolicznie język i specyficzny sposób  narracji, burzący realne  związki czasu  i przestrzeni.

 

Być może dzięki filmowi i jego publicznemu życiu możliwa będzie identyfikacja ludzi i miejsc na zdjęciach. Być może będzie można poznać nazwisko autora tych fotografii.