Radzenie sobie z trudnymi wspomnieniami - Sarah Tuller - fragment relacji świadka historii [TEKST]
Przez długie lata ja nie chciałam oglądać [filmów dotyczących Zagłady]. Ja nie tylko nie chciałam oglądać, ale nie mogłam mówić o tym nawet. Bo jak coś powiedziałam, to później nie spałam przez tygodnie i krzyczałam w nocy. Miałam te dreams, sny, że nie mogłam spać. Ostatnie lata, to ja dużo więcej o tym mówię. I dużo zawsze czytałam. Ja to nazywałam, że ja się chcę sama ukarać za przeżycie. Bo jak jakie książki wyszły, to ja wszystko czytałam. Jakie filmy wychodzą do dzisiejszego dnia, to ja idę. Później też tak samo nie śpię, chodzę kilometry, żeby to odbyć, ale czuję, że muszę to z siebie wyciągnąć, bo jak nie, to ja albo się staję melancholiczna albo zwariuję. Przez czytanie, i przez patrzenie, i przez przeżywanie tego wszystkiego, jakoś mogę żyć...
CZYTAJ DALEJ