Nie uchodzi!

Słowo „uchodzić” to nawiązanie do sytuacji ucieczki, wydostawania się skądś, nawiązanie do sytuacji, w której unikamy negatywnych konsekwencji.
Uchodzić, to także być uważanym za kogoś, kim się nie do końca jest. Uchodzić to także zmęczyć się chodzeniem.
Wszystkie te synonimy w trafny sposób opisują życie tych, którzy obecnie zmuszeni są do uchodźctwa. Wyszliśmy z założenia, że w obecnej sytuacji nie uchodzi nie pomagać! Stąd zrodziły się działania edukacyjne, wydawnicze i artystyczne. (nazwa zainspirowana wypowiedzią dr. Piotra Celińskiego)

 

Interwencje!

We współczesnym świecie historię każdego miasta europejskiego współtworzą uchodźcy i przybysze z innych krajów, ci którzy utracili swoją ojczyznę i swój dom. W tej nowej i dramatycznej dla nich sytuacji spotykają się z wieloma problemami, są często traktowani jak niechciani "obcy”. Chcemy opowiedzieć ich historie.

Poprzez interwencje społeczne w mieście chcemy dać głos uchodźcom i osobom, które chcą się w tej kwestii wypowiedzieć. Chcemy pokazać przykładowe działania, do których zapraszamy artystów, edukatorów, studentów i uczniów, którzy chcą zabrać głos w tej sprawie.

 

Chcemy stworzyć kilka działań miejskich (od września):

/PRZYŁÓŻ UCHO/
instalacja rzeźby emitującej opowieści - Przyłóż ucho, żeby usłyszeć opowieść o wędrówce, poszukiwaniu drogi, ucieczce i ratowaniu życia. Pochyl się nad losem tych, którzy musieli wyjechać z rodzinnego kraju. Poświęć kilka minut, żeby dowiedzieć się, jak wygląda życie emigrantki czy uchodźcy. Cztery czarne skrzynki z zawieszonymi ceramicznymi uszami, z których cicho wydobywa się opowieść zawieszone w korytarzu Domu Słów, pozwalają wsłuchać się w opowieści uchodźców i migrantów. Poświęć odrobinę swojego czasu na osobiste relacje, które zdają się ginąć w medialnym szumie. Przyłożenie ucha to intymny gest, wymaga odwagi. Warto go wykonać, żeby lepiej rozumieć dzisiejszą sytuację  - odejść od polityki i ekonomii, a pochylić się nad człowiekiem i jego historią. Fakt, że opowieści sączą się z uszu to jasny sygnał, że zanim wyda się sąd - trzeba więcej słuchać i więcej słyszeć.
Koncepcja: Alina Bąk, Paulina Furtak, Rafał Lis

/ODNAJDYWANIE/ 

tworzymy mozaikę wspólnie z Behnamem, Anastazją i Oskaną!
Mozaika pojawi się na starej tablicy ogłoszeniowej przy ul. Zamojskiej.
Do układania mozaiki zaproszeni zostali cudzoziemcy mieszkający obecnie w Polsce – Anastazja i Oskana z Ukrainy oraz Behnam z Iranu. Zaproponowaliśmy im proces, w którym naczelnym problemem był sam akt układania mozaiki, moment decydowania (na zasadzie konsensusu w grupie) o tym, gdzie i jak ułożyć kawałki ceramiki.

Każdy z elementów symbolizuje pojedyczne doświadczenie – różnorodność faktur i kształtów odpowiada bogactwu zdarzeń. Proces przesuwania i zatrzymania elementów mozaiki jest odpowiednikiem poszukiwania własnej drogi podczas życia na emigracji, odnajdywania swojego miejsca i próby dopasowania się do nowej, zastanej sytuacji (społecznej, ekonomicznej itp.). Zaakcentowane zostaną w ten sposób elementy, z którymi identyfikują się osoby układające mozaikę (będącymi plastycznymi reprezentacjami wydarzeń z życia Oskany, Anastazji i Behnama).

Każda z płytek użytych w projekcie ma swoją historię - niektóre zostały podarowane Pracowni przez mieszkańców Lublina, inne - znalezione w różnych zakątkach Polski i Europy.

Fuga, symbolizuje drogę, którą przechodzi każdy z nas. Przestrzeń pomiędzy kawałkami ceramiki, miejscami wyrazista, gdzie indziej subtelna i niezauważalna, tworzy "drogi" między elementami. Wyraża proces przechodzenia od jednego do kolejnego, to jest zdobywania doświadczenia i decydowania o własnym losie i jego kolejach. Mozaika, przy wykorzystaniu swoich autonomicznych środków wyrazu stanowić będzie narrację o życiowych wyborach osób zaproszonych do jej układania.

Powstała w ten sposób praca zostanie celowo zamontowana na starej tablicy ogłoszeń przy ulicy Zamojskiej. Codzienny punkt zamieszczania komunikatów o lokalach wyborczych, ofert kupna czy sprzedaży, informacji o wynajmie mieszkania czy o zaginięciach zostanie w symboliczny sposób użyty do pokazania sytuacji osób w procesie odnajdywania się w nowej rzeczywistości.
Za realizację działania odpowiada Społeczna Pracownia Mozaiki!
Działanie w ramach projektu Inny Lublin i LSS.

Działaniu patronuje wiersz Stanisława Barańczaka:
Jeżeli porcelana to...
Jeżeli porcelana to wyłącznie taka
Której nie żal pod butem tragarza lub gąsienicą czołgu,
Jeżeli fotel, to niezbyt wygodny, tak aby
Nie było przykro podnieść się i odejść;
Jeżeli odzież, to tyle, ile można unieść w walizce,
Jeżeli książki, to te, które można unieść w pamięci,
Jeżeli plany, to takie, by można o nich zapomnieć
gdy nadejdzie czas następnej przeprowadzki
na inną ulicę, kontynent, etap dziejowy
lub świat
Kto ci powiedział, że wolno się przyzwyczajać?
Kto ci powiedział, że cokolwiek jest na zawsze?
Czy nikt ci nie powiedział, że nie będziesz nigdy
w świecie
czuł się jak u siebie w domu?

 

/MANIFESTY/

akcja tworzenia afiszy z hasłami w wyniku spotkań kreatywnego pisania