Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Zobacz fragmenty książki

 

„Codzień” jest książką obrazkową opowiadającą o życiu osób zmagających się z autyzmem. Książka powstawała w procesie warsztatowym. Młodzi lubelscy artyści spotykali się z osobami z autyzem, by ich poznać, zaobserwować, zrozumieć. Następnie pod opieką artystki Iwony Chmielewskiej stworzyli teksty i ilustracje. W ten sposób powstała niezwykle cenna opowieść o tym, o czym nie zawsze chcemy opowiadać.

Książka składa się z 13. planszy z tekstem i ilustracjami. Opowiedziana w niej historia subtelnie i metaforycznie prowadzi nas, niczym po nitce do kłębka, do świata widzianego przez osoby z autyzmem. Do świata, w którym każdy dzień jak co dzień się zaczyna - codzień. Codzień to rodzaj wieczności, w której znajduje się bohater książki. Widzimy go w sytuacji walki, ucieczki, skrywania się, balansowania na krawędzi. Szuka końca, lecz końca nie ma, a jedyną pewną i stałą rzeczą jest "codzień". Moment ukrycia jest momentem bezpieczeństwa. Bohater wypowiada się w imieniu własnym "myślę za wolno, czy mi nie wolno?", ale też wielopłaszczyznowe "my-śli-ma-ki" wskazuje na obecność podmiotu zbiorowego. Ta gra słowna w trafny sposób wyraża specyfikę procesów poznawczych osób z autyzem. Dla nich układanie świata zaczyna się od prostych czynności dnia codziennego. A to, co wypowiadane, brane jest często bardzo dosłownie i poważnie. 

Kiedy koniec?
Zaczyna się dzień
Codzień
będzie trudno
za bardzo za bardzo
za mocne za mocno
za dużo za dużo
za głośne za głośno
chowam się wtedy przed światem
tu jest bezpiecznie.